Aan de slag met verf

‘En wat ga jij halen?’ werd mij van verschillende kanten gevraagd. Bij ‘de winkel’ was namelijk een flink assortiment teken- en schilderspullen aangekomen en gezien alle vragende blikken ben ik niet de enige die erg hebberig wordt van dit soort acties. ‘Ehm..’

Er werden telefoonnummers uitgewisseld en lijstjes gemaakt. Van mezelf mocht ik éen ding uitkiezen- december is duur genoeg, toch?  Dus toog ik naar huis met een doosje olieverftubes, eigenmerk.

Gisteravond begon het te kriebelen, want ik heb dan wel schilderles, maar van schilderen is tot nu toe nog niets terechtgekomen. Oefenen is het. Toen die kriebel bleef aandringen besloot ik ‘m niet te weerstaan -gewoon even lak aan juf en lang leve de lol!  Op zoek naar een afrikaans gezicht (wat zijn er veel mooie fascinerende donkere gezichten!) kwam ik op de site terecht van Anthony Asael. Deze begaafde Belgische fotograaf heeft als éen van de weinigen alle honderdtweeënnegentig landen op de wereld bezocht.. en wát een geweldige foto’s tot resultaat!

Anyway. Hierboven mijn eerste gezicht in olieverf, gewoon op een vrijdagavond. En ik ben best een beetje trots! Jullie nog creatieve plannen voor deze week?

peer in papier

Na een stuk of acht lessen kan ik nu dan eindelijk zeggen dat het echt leuk wordt; jaha, schilderen vergt geduld. Na houtskool, syberisch krijt, plakkaatverf en oostindische inkt ben ik nu bevorderd tot het scheuren van stukjes papier. Waar allerhandes wel niet goed voor zijn! Stamppot, rookworst en frietjes zitten er in mijn peer. ‘Peer bij nacht’. Eigenlijk wilde ik jullie vragen om inspiratie voor nog een voorwerp, eentje om de eenzame peer te vergezellen. Maar nu blijkt dat ik elk, maar dan ook echt élk fragmentje in aquarel mag namaken, denk ik dat ik het bij louter ‘nacht’ houd.  Geen fruitstilleven, enkel peer. Hartstikke leuk trouwens, stukjes scheuren. Heel therapeutisch ook.

Ik scheur dus ik ben. Zoiets.

Uitgewaaid!

Wat een wind, wat een heerlijk uitwaaiweer!
Hoewel je voor wind niet persé ver weg hoeft te gaan, is een weekendje waaien op éen van de waddeneilanden wel heerlijk! Texel leent zich daar prima voor.. want Nederland rocks!

en schapen ook! Die van Texel zijn wel een beetje vierkant, toch?

Schaapjes tellen. Vijf, zzzzzes, zzevendendertig..  zzzzzzzz

Natuurlijk de trots van Texel en een verhaaltje van een strijd tussen de Duitsers en Georgiërs. ‘t Is maar dat je ‘t weet.

En een hele hoop jutterij.

Tot zover de berichtgeving.

En o, bedankt voor jullie lieve ♥ lieve mailtjes!

Lapjensmarkt

Nou, daar ben ik dan weer. Terug van.. tja, waarvan?

a. een nijlcruise
b. een zeer inspirerende cursus
c. herstellende van de mexicaanse griep
d. alledaagse besognes

Mja, dat laatste dus, saai maar waar. Helemaal niets interessanterigs, maar gewoon druk. Toen ik mijn ogen opsloeg na al die so to called ‘drukte’, bleek het november te zijn. Lieve lezers, we leven in november! De bomen zijn op hun mooist en het herfst. Afgelopen weekend ging ik naar de lapjesmarkt, mijmerend, mensen kijkend en nieuwe inspiratie opdoende.  Want wauw, wat zijn er veel mooie stoffen te koop!

Met éen lap van éenzestig toog ik huiswaards. Een lap voor een swap: kijk even hier.

Jullie nog naaiprojecten in ‘t vizier?

Oh en deze foto’s moesten gewoon even, ter ere van de herfst, voor zolang het nog niet wintert..
Fijne avond!

Verwenneritis

Afgelopen dagen leed ik aan een vreemd soort aandoening, niets ernstigs maar toch. Ik kreeg het er warm van, werd rood.. en allemaal de schuld van anderen! Puh. 

Maar het blijkt een aandoening te zijn waar goed mee valt te leven, al vraagt het wel intensieve betrokkenheid van naasten. Een soort mantelzorgers zeg maar. Die dienen het proces in stand te houden, noodgedwongen, anders krijgt het te noemen slachtoffer (ik, ik!) zeer vervelende ontwenningsverschijnselen. Zoiets.

Dus het is allemaal háaaar schuld!

Kijk nou toch eens wat ik allemaal voor moois kreeg..

een superlief naaihuisje, met allemaal handige accesoires. Dat stofje, is het niet geweldig? Ben dol op blauwe bloempjes.

 

O, en van die bloempjes móet ze geweten hebben. Wat een ontzettend mooi gehaakte bloemmetjes.. helemaal van de hand van Prutsen en dat terwijl ze nog niet eens heel erg lang haakt. Zeg eerlijk, dat kan geen mens er vanaf zien. Ik heb een bruine ribjas  en denk dat die bloemetjes daar helemaal perfect voor zijn, alsof ze het wist!

Alsof dat nog niet genoeg was om mij in uppermood te krijgen, zat er ook nog een heerlijk roggekussen bij.. pokpokpoook en een heleboel lekkers mjjum (ze moet hebben geweten dat ik eigenlijk een chocoholic ben, maar dat is een ander hoofdstuk en staat ook geheel los van bovenstaand ziektebeeld)..

Goed, het is heus niet om jullie de ogen uit te steken, want ik kan er dus helemaal niets aan doen. Completely innocent.  Dankjewel lieve Prutsen! Hier kun je trouwens zien wat ik een tijdje terug voor haar maakte, in ruil. Projectje xyz, weet u nog?

Van Els kreeg ik nog een heel stel mooie buttons, voor haar promotingscampagne voor borstvoeding en van de buurjongen een heerlijk stuk appeltaart. 

Ik kan u zeggen, het is o zo fijn om zo verwend te zijn!